W 1516 roku Krzyżacy próbowali zdobywać zamek Olsztyn, którego dowódcą był Kopernik. W czasie oblężenia cała załoga cierpiała na chorobę. Kopernik wykrył, że przyczyną jest spożywanie chleba. Niestety, w warunkach oblężenia spożywanie czegoś innego nie było możliwe. Kopernik wysnuł, że szkodzi nie tyle chleb, ile raczej sposób jego spożywania na zamku. Kromki ówczesnego chleba, dość twardego, z grubo zmielonej mąki, nie dało się szybko zjeść. Często jedli w marszu i często zdarzało im się upuścić chleb na ziemie, otrząsali go i zjadali. A przy okazji połykali całą masę brudu. I być może to właśnie, jak podejrzewał Kopernik, a nie sam chleb, było przyczyną tajemniczej epidemii. Lekarz-astronom wpadł na pomysł, aby powierzchnię chleba posmarować jakąś jasną, jadalną substancją, tak aby na jej tle łatwo było zauważyć ewentualne zabrudzenia, a w razie potrzeby brud wraz z ochronną warstwą usunąć z bochenka. Do tego celu znakomita okazała się mocno ubita śmietana, czyli masło. I tak powstała kanapka..

Jak głosi popularna anegdota Newton obserwował w ogrodzie spadające z drzew jabłka i jedno spadło mu na głowę . To stało się dlań podobno bodźcem do odkrycia jednego z najbardziej podstawowych praw rządzących przyrodą - prawa powszechnego ciążenia.

O roztargnieniu Newtona jest wiele opowieści. Oto pewnego razu, wracając konno do domu z Grantham, chciał ulżyć zwierzęciu, zsiadł więc z niego, Zatopiony w rozmyślaniach nie zauważył jednak, że koń wysunął z uzdy łeb i pobiegł na pobliską łąkę; dopiero kiedy na szczycie odwrócił się, aby znów dosiąść wierzchowca, okazało się, że trzyma w ręku tylko pustą uzdę.

Jak głosi legenda, król Syrakuz polecił Archimedesowi sprawdzenie uczciwości złotnika,który wykonał dla niego koronę. Wprawdzie ciężar korony był równy ciężarowi dostarczonego złotnikowi złota, król jednak podejrzewał, że złotnik go oszukał i wykonał koronę ze stopu złota i innego, tańszego metalu. Archimedes długo rozmyślał nad tym problemem, aż znalazł jego rozwiązanie, kąpiąc się w wannie. J ak głosi dalej legenda, uradowany Archimedes wyskoczył z wanny i nagi biegał po ulicach rodzinnych Syrakuz, krzycząc: "eureka, eureka ...", co w języku greckim znaczy: "odkryłem, odkryłem ...".

Albert Einstein zaczął dopiero czytać w wieku dziewięciu lat, zawsze miał też kłopoty z pisaniem, za to z myśleniem żadnych problemów.
Podobnie jak wielu innych uczonych, Einstein pochłonięty pracami naukowymi nie przywiązywał wielkiej wagi do spraw życia codziennego. Po co na przykład czyścić buty, gdy ciągle pada deszcz, lub nosić w tym czasie kapelusz, kiedy schnie on o wiele wolniej niż jego włosy?
Osobisty kierowca Einsteina podczas każdego z wystąpień miał zwyczaj siadać z tyłu sali i przysłuchiwać się wywodom słynnego naukowca. Po kilku takich sesjach stwierdził, że to żadna sztuka i prawdopodobnie sam mógłby poprowadzić wykłady. Einstein, znany z ekscentrycznego poczucia humoru, dał mu szansę. Na jednym z wykładów zamienił się z kierowcą miejscami. Uczony usiadł za plecami szofera przebrany w jego uniform, natomiast kierowca poprowadził wykład. I rzeczywiście, wystąpienie było nadzwyczaj udane. Na końcu jeden ze słuchaczy zadał szczegółowe pytanie. Nie zmieszany szofer stwierdził: - Odpowiedź na to pytanie jest całkiem prosta, założę się, że mój siedzący z tyłu kierowca, mógłby na nie odpowiedzieć.

W pewnym okresie życia, gdy sławny uczony regularnie prowadził zajęcia na uczelni, jeden z jego studentów ze zdziwieniem stwierdził:
- Panie profesorze, pytania na tegorocznym egzaminie były takie same jak w latach poprzednich! - To prawda - powiedział Einstein - lecz w tym roku odpowiedzi są inne.
Einstein, kiedy był studentem, nie był zbyt lubiany przez profesorów. Pewnego razu jeden z nich zwrócił się drwiąco do niego: - Jak pan sądzi, czy skutek może wyprzedzać przyczynę? - Może - odparł Einstein - na przykład taczki popychane przez człowieka.
Pewnego razu Einstein odwiedzając fryzjera spotkał małego chłopca. Chłopiec płakał. Einstein zapytał się chłopca dlaczego płacze. Ten stwierdził, iż zgubił pieniądze i nie może skorzystać z usług fryzjera. Naukowiec postanowił dać chłopcu pieniądze, aby ten mógł się ostrzyc. Chłopak popatrzył się przez chwilę na naukowca, a w szczególności na jego długie, rozczochrane włosy (które były właściwie "wizytówką" Einsteina) i powiedział:
- Nie dziękuję, niech pan sobie zatrzyma pieniądze, panu są one bardziej potrzebne niż mnie.

Na jednym z ekskluzywnych party z udziałem znanych osobistości, Marilyn Monroe zadała Einsteinowi pytanie:
- Jak pan sądzi, profesorze, czy nie powinniśmy razem spłodzić dziecka? Miałoby moją urodę, a pański rozum.
- Obawiam się, droga pani, że mogłoby być odwrotnie... - odpowiedział słynny uczony.

Albert Einstein chętnie oglądał filmy Chaplina i wielką sympatią obdarzał komiczną postać mistrza ekranu. Kiedyś napisał do Chaplina:
- Podziwiam pańską sztukę. Film "Gorączka złota" jest zrozumiały na całym świecie, a Pan sam będzie sławnym człowiekiem.
Na to Chaplin odpisał uczonemu:
- Ja Pana jeszcze bardziej podziwiam. Pańskiej teorii względności nikt na świecie nie rozumie, niemniej jest Pan sławnym człowiekiem.

Na innym przyjęciu w Ameryce na którym przebywał Einstein, Pani domu chcąc się pochwalić wiedzą z astronomii wskazała na obiekt na niebie mówiąc:
- To jest Wenus, poznaję ją, bo zawsze lśni jak piękna kobieta.
- Przykro mi - odpowiedział Einstein - Ale planeta, którą pani pokazuje, to Jowisz.
- Ach, panie profesorze, pan jest naprawdę niezwykły, z tak olbrzymiej odległości potrafi pan rozpoznać płeć planety!

W ostatnim ćwierćwieczu ogromnie wzrosła kultura techniczna, co wyraża się między innymi znacznie surowszymi przepisami BHP. Laboratoria Heegera i MacDiarmida, w których dokonano odkryć na skalę Nagrody Nobla, współcześnie zostałyby zamknięte w ciągu jednego dnia jako niebezpieczne. W tym czasie nawet w bogatej Ameryce przepisy BHP były dosyć liberalne. W laboratorium nierzadko dochodziło do drobnych wypadków, na szczęście bez żadnych poważnych konsekwencji. Pewnego dnia jeden z doktorantów, Marc Druy, skondensował niechcący dosyć niebezpieczny związek wybuchowy. Powstała panika, policja uniwersytecka odgrodziła laboratorium od reszty budynku, stawiając specjalne warty. Usunięcie niebezpiecznego związku wymagało ostrożnego przeniesienia reaktora chemicznego do wyciągu i otworzenia zaworu. MacDiarmid postanowił zrobić to sam. Ubrany w fartuch laboratoryjny, grube rękawice i w plastikowej osłonie na twarzy, bez maski gazowej wszedł w pole rażenia. Nagle zawahał się, cofnął i zażądał ode mnie dziennika laboratoryjnego o twardych okładkach. MacDiarmid zgrabnie wsunął sobie dziennik za pasek spodni, pouczając obecnych powiedział: - W chwilach krytycznych naukowiec powinien w pierwszym rzędzie chronić swą męskość.

Istnieje anegdota o największym odkryciu Mendelejewa. Pragnął on w jakiś sposób uporządkować wszystkie znane mu pierwiastki. Próbował i próbował i nić mu z tego nie wychodziło. Ponoć wreszcie pomógł mu przypadek. Na oddzielnych kartonikach wypisał nazwy pierwiastków. Potem kartoniki zmieszał i zaczął układać pasjans, podobnie jak to się robi zwykłymi kartami. I nagle, po którejś tam kombinacji kartoniki ułożyły się w kształt znanej nam dobrze tablicy pierwiastków. Na wszystkich portretach Mendelejewa rzuca się w oczy jego długa, nieporządna broda i chaotycznie sterczące na wszystkie strony długie włosy. Istotnie, obcinał on włosy tylko raz w roku, w końcu wiosny, przed nadejściem upałów. Miał niebieskie oczy o przenikliwym spojrzeniu. Mało dbał o dobre maniery i w stosunku do rozmówców bywał czasem wręcz grubiański. Na ogół wstawał bardzo późno, tuż przed południem, ale za to pracował do późna i kładł się zwykle dopiero o trzeciej lub czwartej nad ranem. Mendelejew miał dwie żony. Z pierwszą rozwiódł się i niedługo później poślubił drugą. Postąpił niezgodnie z rosyjskim prawem, które pozwalało żenić się dopiero po upływie siedmiu lat od rozwodu. Mendelejew przekupił jednak pewnego popa, który udzielił mu ślubu. Niedługo wszystko wyszło na jaw. Jednakże mimo że zgodnie z prawem naukowiec był bigamistą władze zostawiły go w spokoju ponieważ był zbyt znaną osobą. Jakiś czas później podobnie chciał postąpić pewien bogaty arystokrata rosyjski. Argumentując mówił, iż tak właśnie zrobił Mendelejew. Car odpowiedział mu: - To prawda, że Mendelejew ma dwie żony, ale przecież mam tylko jednego Mendelejewa. Mendelejew lubił w wolnych chwilach oprawiać książki, robić torby i walizki. Pewnego razu, gdy kupował na rynku potrzebne mu surowce, ktoś zapytał sprzedawcę: - Kto to jest? - Jak to, przecież wszyscy go znają - odpowiedział sprzedawca. - To znany kaletnik, Mendelejew.

Faraday był synem kowala i aby pomóc rodzinie, musiał przerwać naukę i wstąpić do terminu introligatora. Dużo sam czytał i uczęszczał na odczyty naukowe. Biorąc udział w odczycie chemika Davy'ego (między innymi otrzymał bar, magnez, potas, sód, stront, chlor, stwierdził znieczulające działanie podtlenku azotu, odkrył łuk elektryczny i skonstruował bezpieczną lampę górniczą) poprosił go o przyjęcie do pracy w laboratorium. Faraday pomagał chemikowi w pracowni, sprzątał, zmywał naczynia i pomagał w pracach domowych żony. Oprócz tego samodzielnie cały czas poświęcał w pracowni robiąc eksperymenty. Po latach kiedy dokonania Fardaya zostały docenione, Davy choć sam miał dużo osiągnięć, często żartobliwie mówił, że jego Davy'ego największym odkryciem było odkrycie Faradaya. Życie Faradaya było przykładem oddania się nauce. Dzieliło się ono prawie bez reszty pomiędzy mieszkaniem na górze budynku, a laboratorium umieszczone na dole. Był to prawdziwy tytan pracy. Aby zwiększyć ilość czasu na pracę naukową kolejno rezygnował z innych czynności. Najpierw zrzekł się wszystkich zaproszeń na uroczyste przyjęcia i przestał wykonywać ekspertyzy. Następnie przestał wykonywać zlecane mu służbowo analizy chemiczne, zrzekł się swoich obowiązków w prezydium Instytutu Królewskiego. W końcu postanowił nie przyjmować nikogo przez trzy dni w tygodniu i zawiesił odczyty dla dzieci i cotygodniowe odczyty piątkowe. Kiedy laboratorium Faradaya odwiedził minister skarbu, zapytał: - Jaką korzyść z pana badań będzie miała ludzkość. Faraday odpowiedział: - Trudno to ocenić, ale jestem pewien, iż pan z tego będzie pobierał podatki. Tak też się stało. Odkrycie zjawiska indukcji elektromagnetycznej przyczyniło się przecież do wynalezienia prądnicy.

Magiczne kwadraty to liczby tak ułożone, że suma każdej kolumny i rzędu jest równa tej samej liczbie. Magiczne kwadraty mogą składać się z czterech lub więcej pól. Najpopularniejsze mają zazwyczaj 9 lub 16 pól. Magiczne kwadraty należą do najstarszych znanych łamigłówek. W XV wieku zainteresowanie tymi łamigłówkami rozpowszechniło się z Chin do Europy. Kwadrat magiczny z matematycznego punktu widzenia to macierz kwadratowa, w której suma liczb w kolumnach wierszach i obu przekątnych jest taka sama. Taka suma jest nazywana sumą magiczną. Kwadratów magicznych jest nieskończenie wiele.

Tak zwany "Idealny Kwadrat" stworzył ok. 2800 roku p.n.e. chiński filozof i budowniczy Lo Shu, tworząc tym samym podwaliny sztuki Feng Shui. Jego kwadrat składa się z dziewięciu pól z wpisanymi liczbami od 1 do 9. Żydowscy badacze pisma także stworzyli na swój użytek magiczny kwadrat. W odróżnieniu od chińskiego, zbudowany był wyłącznie z nieparzystych liczb, a ich literowe odpowiedniki miały składać się na imię Boga. Te litery, wypisane w formie magicznego kwadratu na pergaminie, miały moc uzdrawiania, a nawet powoływania do życia martwych. W IX wieku naszej ery, tajemnicę Magicznego Kwadratu poznali Arabowie, a do Europy wiedza o nim dotarła, za sprawą mieszkającego w Konstantynopolu Greka - Moscopulosa - dopiero w XIV wieku. Sto lat później w swoich obliczeniach i badaniach wykorzystywał go jeden z najsłynniejszych ówczesnych magów - Korneliusz Agryppa (1486 1535). W Europie Magiczny Kwadrat, symbolizujący porządek świata, stał się poszukiwanym talizmanem. Ale nie tylko interesowali się nim alchemicy. W czasach nowożytnych, ten fenomenalny układ zaintrygował matematyków. Twórcami i teoretykami rozpraw na jego temat byli tak wielcy naukowcy jak: Frenicle de Bessy, który opisał aż 880 magicznych kwadratów zbudowanych z 16 pól, Pierre Fermat i wielu innych. Na czym polega magia Magicznych Kwadratów? Jest to matematyczny szyfr, a kontemplacja "doskonałego" układu liczb wzmacnia koncentrację, pozwala szybciej uszeregować myśli oraz pomaga w szybkim kojarzeniu różnych faktów.

Źródło: www.math.edu.pl

hai myriakismyriostas periodou myriakismyrioston arithmon myriai myriades - to liczba wymyślona przez Archimedesa wyrażająca ni mniej ni więcej jak tylko dziesięć tysięcy razy dziesięć tysięcy jednostek porządku dziesięć tysięcy razy dziesięciotysięcznego dziesięciu tysięcy razy dziesięć tysięcy dziesięciotysięcznego okresu. Archimedes dowiódł, że liczba ziaren piasku w całym wszechświecie jest mniejsza niż ta liczba. Dowód ten Archimedes ofiarował panującemu wtedy na Sycylii królowi Gelonowi: Istnieją ludzie, królu Gelonie, którzy uważają, że liczba ziaren piasku jest nieskończona, i mają na myśli nie tylko piasek, który występuje w okolicy Syrakuz i pozostałej części Sycylii, ale także i ten, co znajduje się w każdym regionie zaludnionym i niezaludnionym. Niektórzy zaś utrzymują, że liczba ta nie jest nieskończona, ale nie da się wymyślić wystarczajoco wielkiej, która przekraczałaby liczbę ziaren piasku. Jednak gdyby ci, którzy tak uważają, potrafili sobie wyobrazić ilość piasku równą masie Ziemi, włączając również wszystkie morza i góry wypełnione piaskiem, to ich wiara w liczbę przewyższającą liczbę ziaren piasku byłaby jeszcze mniejsza. Ale postaram się pokazać za pomocą dowodów geometrycznych, które będziesz mógł śledzić, że liczba wymyślona przeze mnie, którą wysłałem do Zeuksiposa, przewyższa nie tylko liczbę ziaren piasku, której objętość byłaby równa objętości Ziemi, ale również równej masie w skali wszechświata ... Otóż Archimedes przyjął, że obwód Ziemi ma długość trzystu miriad stadionów i że wszechświat jest kulą na powierzchni której znajdują się gwiazdy, a Ziemia, Słońce i inne planety są we wnętrzu tej kuli. Promień wszechświata był 10000 razy większy odo odległości Ziemi od Słońca, którego odległość przyjmowano jako 15 ˇ 107 km. Promień wszechświata według Archimedesa równał się 15 ˇ 1012 km. Podstawiająć do wzoru na objętość kuli otrzymujemy w przybliżeniu 135 ˇ 1038 km3. Archimedes przyjmował, że w jednym ziarnku maku mieści się 10000 zarianek najdrobniejszego piasku, to w jednym m3 jest ich 8 ˇ 1013, a w km3 8 ˇ 1022. Mnożąc liczbę wyrażającą objętość wszechświata przez liczbą ziaren w kilometrze sześciennym otrzymujemy liczbę bliską 1063. Zakład został wygrany.

Źródło: www.math.edu.pl

Znany filozof XVII wieku Piotr Nicole w rozmowie z pewną paryżanką żartobliwie zapewnił, że może się z nią założyć i wykazać, iż w Paryżu przynajmniej dwie osoby mają tę samą ilość włosów, chociaż wskażać tych osób nie byłby w możności. Pani ta jednak z całą stanowczością odrzekła, że wówczas zostałaby dopiero przekonana gdyby mogła u tych osób zliczyć włosy... - Przypuszczam - rozpoczął swe rozumowanie ów filozof - że głowa z najpiękniejszym uwłosieniem nie ma więcj nad 200 000 włosów, a z najuboższym uwłosieniem - jeden włos! Jeżeli teraz przypuścimy że z 200 000 osób każda ma inną ilość włosów to musimy przyjąć że każda z tych głów ma liczbe włosów zawierającą się w przedziale od jedności do 200 000. Gdyby bowiem przypuścić że chociaż dwie osoby z pośród tych 200 000 mają jednakowe ilości włosów, zakład tym samym byłby już przeze mnie wygrany. A więc jeśli przyjmiemy, że z pośród 200 000 osób każda ma inną ilość włosów to dodając jeszcze jednego mieszkańca, którego owłosienie głowy nie przekracza 200 000 włosów, z konieczności musimy stwierdzić, że liczba jego włosów - jakakolwiek jest - musi się znaleźć między jednością a 200 000. Innymi słowy liczba włosów dwustutysięcznej pierwszej głowy będzie się równała liczbie włosów posiadanych przez jedną z dwustu tysięsy osób. Jeśli zaś w Paryżu jest 800 000 głów to łatwo przewidzieć, że będzie wśród nich wiele głów o jednakowej ilości włosów, tylko że ja ich nie liczyłem. Podobno uparta niewiasta uznała rozumowanie filizofa za zbyt filozoficzne i skomplikowane i nie chciała uznać się za przekonaną.

Źródło: www.math.edu.pl

Warszawska syrenka nie zawsze wygląda tak jak dziś. Pierwsza "syrenka" przypominała raczej drapieżną bestię niż łagodną kopenhaską syrenkę z bajek Andersena. Co najlepsze początkowo posiadała męski tułów. Najstarszy wizerunek syrenki pochodzi z pieczęci herbowej Warszawy z 1390 r. W środku na tle ornamentyki roślinnej widoczny jest kartusz ukazujący postać z ludzką głową nakrytą hełmem, ptasim tułowiem, lwim ogonem i racicami wołu, dzierżącą w ręku okrągłą tarczę i miecz. Ludzka połówka "syrenki" bardziej przypomina mężczyznę niż kobietę. Dopiero na kolejnych herbach kobieca sylwetka staje się bardziej wyrazista. Na pieczęci z 1459 r. ma już wyraźnie zarysowany biust a w ciągu XVI w. tułów męski zostaje ostatecznie zastąpiony kobiecym. Znika hełm z głowy, pojawia się smoczy ogon, ptasie łapy i smocze skrzydła u bioder. Pierwsza kobieta-ryba z mieczem i tarczą pojawiła się w 1622. Nie jest jednak znana dokładna droga przemiany od półczłowieka-półptaka do obecnego wizerunku. Warto wspomnieć, że do scalenia administracyjnego Warszawy w 1791 r., syrena była herbem tylko Starej Warszawy i dwóch jej jurydyk Solca i Mariensztatu (od 1781 r.). Miasto Nowa Warszawa i pozostałe jurydyki miały odrębne herby, np. herbem Nowej Warszawy była panna z jednorożcem. Skąd taki rozrzut od potwora do ładnej kobiety-ryby? Chodzi o to, że w języku polskim funkcjonuje jedno określenie na dwa rodzaje mitologicznych stworów. Syrenka to coś innego niż syrena. Pierwsza to rodzaj nimfy wodnej występującej pod postacią pół kobiety-pół ryby, a druga - drapieżny stwór morski, najczęściej pod postacią kobiety-ptaka, wabiący żeglarzy śpiewem. Początkowo w heraldyce Warszawy dominował ten drugi model.

W 1910 roku Druga Międzynarodówka Socjalistyczna w Kopenhadze ustanowiła obchodzony na całym świecie Dzień Kobiet, który służyć miał krzewieniu idei praw kobiet oraz budowaniu społecznego wsparcia dla powszechnych praw wyborczych dla kobiet. Dlaczego na święto kobiet wybrano właśnie dzień 8 marca? Pomysłodawczynią Międzynarodowego Dnia Kobiet była niemiecka socjalistka Klara Zetkin (1857-1933), która od długiego czasu pozostawała pod silnym wrażeniem działań kobiet z Socjalistycznej Partii Ameryki. To amerykański Narodowy Dzień Kobiet ustanowiony przez tę partię zainspirował Zetkin do ustanowienia Międzynarodowego Dnia Kobiet. Zgłoszona przez nią propozycja została jednogłośnie przyjęta na kongresie, ale żadna konkretna data nie została zaproponowana. Na datę 8. marca złożyło się kilka wydarzeń z udziałem kobiet. Pierwszym był strajk 5 tysięcy pracownic fabryki tekstylnej, które 8. marca 1857 r. w Nowym Jorku domagały się polepszenia warunków pracy. Właściciel fabryki, chcąc uniknąć rozgłosu, zamknął strajkujące szwaczki w fabryce. Wybuchł pożar, który pochłonął życie 129 przebywających w środku kobiet. 20 lutego 1908 r. aktywistki Nowojorskiej Organizacji Socjaldemokratycznej zorganizowały na pamiątkę tamtego wydarzeń demonstrację, głosząc hasał walki o poprawę politycznych i ekonomicznych praw kobiet oraz przyznania kobietom prawa do udziału w wyborach. Pierwsze obchody Dnia Kobiet odbyły się 28. lutego 1909 r. w Stanach Zjednoczonych. Po ustanowieniu w Kopenhadze Międzynarodowego Dnia Kobiet pierwszy taki dzień obchodzony był 19. marca 1911 r. w Niemczech. Data została wybrana przez niemieckie socjalistki w nawiązaniu do wydarzeń z 1848 r., kiedy to król Prus, stojąc w obliczu zbrojnego powstania, złożył obietnicę przeprowadzenia szeregu reform - w tym przyznania praw wyborczych kobietom. 19. marca Dzień Kobiet obchodzono także w Austrii, Danii i Szwajcarii. Wydarzenia te - nazwane później Rewolucją Lutową - rozegrały się według obowiązującego w Rosji kalendarza juliańskiego w dniu 23. lutego, czyli 8. marca według kalendarza gregoriańskiego. Po rewolucji październikowej, feministka bolszewicka Aleksandra Kołłontaj, przekonała Lenina, do uczynienia tego dnia oficjalnym świętem w Rosji. Ponieważ 8. marca miały miejsce ważne wydarzenia z udziałem kobiet - wspomniany strajk szwaczek w 1857 r. w Nowym Jorku i demonstracja robotnic w Rosji, w 1922 r. organizacje kobiece ogłosiły dzień 8. marca Międzynarodowym Dniem Kobiet.

Czy wiesz, że określenia "żelazna kurtyna" nie wymyślił Churchill?

Winston Churchill użył określenia "żelazna kurtyna" w przemówieniu z 4 marca 1946 r. w Fulton w USA, mając na myśli barierę ideologiczną między komunistyczną Europą Wschodnią, a demokratyczną Zachodnią. Nie jest to jednak określenie jego autorstwa. Nazwa "żelazna kurtyna" zdobyła sobie dużą popularność, ponieważ trafnie przedstawiała sytuację w Europie po konferencji w Jałcie: kontynent został podzielony ideologiczną barierą, izolującą państwa komunistyczne przed kontaktem i wpływem reszty świata. Żelazna, bo trudna do pokonania. Określenie zostało jednak błędnie przypisane Winstonowi Churchillowi. Churchill tylko je spopularyzował swoim przemówieniem z Fulton, natomiast autorem jest niemiecki minister propagandy i oświecenia publicznego III Rzeszy, Josef Goebbels. Po raz pierwszy określenie "żelazna kurtyna" pojawiło się w artykule "Rok 2000", zamieszczonym w "Das Reich" z 25 lutego 1945 r.: "Jeśli naród niemiecki złoży broń, wówczas Sowieci, zgodnie z porozumieniem zawartym między Rooseveltem, Churchillem i Stalinem, zajmą całą wschodnią i południowo-wschodnią Europę, w tym większą część Rzeszy. Nad tym terytorium zajętym przez Związek Radziecki zapadnie żelazna kurtyna, poza którą nastąpi rzeź narodów."

Czy wiesz, że zdjęcie Niemców łamiących szlaban graniczny nie wykonano 1 września 1939 r.?

Słynne zdjęcie przedstawiające żołnierzy Wehrmachtu przełamujący szlaban stało się ikoną II wojny światowej. Propagandzie nazistowskiej skutecznie udało się przemycić wersję, że jest to autentyczna ilustracja napaści na Polskę 1 września 1939 r. Tymczasem prawda o fotografii jest zupełnie inna.

W rzeczywistości zdjęcie zostało sfabrykowane na potrzeby propagandy nazistowskiej, aby zobrazować rzekomo triumfalny pochód Wehrmachtu na Polskę 1 września 1939 r. Fotografię wykonano dwa tygodnie po napaści - 14 września, na przejściu granicznym miedzy Polską a Wolnym Miastem Gdańskiem w Kolibkach, a nie na granicy polsko-niemieckiej. Autorem zdjęcia jest gdański fotograf Hans Sonnke. O tym, że wszystko zostało zainscenizowane, świadczą inne fotografie z tej serii, na których widać przygotowania żołnierzy do "złamania" już złamanego szlabanu i filmującego ich operatora. Na dachu budynku widać żołnierza zdejmującego godło, które na zdjęciu znajduje się na szlabanie.

Czy wiesz, że król Michał Wiśniowiecki nie miał na drugie imię Korybut?

Król Polski i wielki książę Litwy w latach 1669-1673, Michał Korybut Wiśniowiecki, miał an drugie imię Tomasz. Korybut to nazwa herbu rodu Wiśniowieckich. Król Polski, poprzednik na tronie Jana III Sobieskiego, Michał Wiśniowiecki miał na drugie imię Tomasz. Korybut był tylko nazwą herbu, którym pieczętowała się magnacka rodzina Wiśniowieckich.

Czy wiesz dlaczego piątek 13-ego uważa się za pechowy dzień?

Piątek 13-ego został uznany za dzień pechowy na pamiątkę dnia, w którym władca Francji, Filip Piękny, nakazał uwięzić za rzekomą herezję zakonników ze zgromadzenia templariuszy i spalić ich na stosie. Jedno z wyjaśnień tego faktu sięga aż początków XIV wieku, czasów, gdy Francją rządził król Filip Piękny. Władca ten odziedziczył po swoich przodkach, ochoczo angażujących się w krucjaty, gigantyczne długi. Aby sprostać swoim należnościom finansowym, Filip skonfiskował Żydom zamieszkującym Francję ich dobra, masowo psuł monetę, a gdy to nie wystarczyło, sięgnął po bogactwa nagromadzone przez zakon templariuszy. Zakonnicy zostali ich pozbawieni pod fałszywymi zarzutami herezji i uwięzieni w piątek 13 października 1307 roku. 54 z nich, wraz z wielkim mistrzem zakonu, spłonęło na stosach.

Czy wiesz, że Jerzy Wilhelm Legnicki był ostatnim przedstawicielem dynastii Piastów?

Dynastia Piastów to dynastia panująca w Polsce od ok. 960 do 1370 roku. Za jej protoplastę uważa się legendarnego króla Piasta. Przyjęło się, że główna linia Piastów kończy się wraz ze śmiercią króla Kazimierza III Wielkiego. Boczne linie Piastów przetrwały na Mazowszu do XVI w. i na Śląsku do XVII w. Jerzy Wilhelm jest uważany za ostatniego księcia z dynastii Piastów. Młody i gruntownie kształcony Piast władał księstwem brzesko-legnickim na Śląsku. Opanował język niemiecki, francuski i łacinę, umiał też porozumiewać się po polsku. Niestety, obiecujące panowanie przerwała śmierć księcia w wieku 15 lat. Stało się to 1675 roku.

Zabawne wydarzenia historyczne:

• Król Jan Kazimierz złożył śluby lwowskie 1 kwietnia 1656 roku, czyli w prima aprilis. Obiecywały one m. in. poprawienie losu chłopów po wypędzeniu nieprzyjaciół z kraju. Nie wiemy czy ta data została celowo wybrana przez władcę, ale król tego punktu ślubów nie dopełnił.
• Zwłoki Samozwańca zostały spalone, a jego prochy zostały wystrzelone na zachód w imię myśli: "Niech wraca skąd przybył"
• Od 7 maja do 23 czerwca 1764 roku Sejm uchwalił 180 konstytucji (kiedy w ciągu poprzednich 27 lat nie uchwalił ani jednej), co daje 4 konstytucje dziennie. Świadczy to o ogromie spraw, jakie trzeba było załatwić.
• W roku 1014 Bułgarzy ponieśli druzgocącą klęskę pod Biełasicą. Gwoli zemsty i złamania bułgarskiego oporu Bazyli II (zwany Bułgarobójcą) rozkazał by jeńców oślepiono, przy czym każdej setce ślepców pozostawiono jednego jednookiego przewodnika. Odesłani zostali następnie carowi bułgarskiemu. Na widok tego tragicznego pochodu Samuił uległ atakowi serca i zmarł (1014 r.).
• Grób jednego z chanów mongolskich zapieczętowano i nałożoną nan klątwę, która mówiła iż w wypadku otwarcia grobu miała wybuchnąć najkrwawsza wojna. Grób otworzyli uczeni radzieccy 22.VI.1941 roku. Jest to data agresji Niemiec na ZSRR.
• obronę Westerplatte wszyscy przypisują majorowi Sucharskiemu, Prawda jest taka, że w rzeczywistości doznał on niemal obłędu i leżał chory. Obroną tak naprawdę kierował kpt. Dąbrowski
• Kościuszko opuścił kraj by walczyć o wolność USA nie z powodów patriotycznych lecz dlatego, ze rzuciła go kobieta.
• Przeor Kordecki podczas obrony Jasnej Góry (uznany za bohatera) chciał się poddać i dogadać ze Szwedami, którzy chcieli jednak za dużo i w rezultacie zostali pokonani przez wojska polskie.